In Cannes moet ik altijd denken aan het liedje People Take Pictures of Each Other van The Kinks: People take pictures of the Summer, Just in case someone thought they had missed it, And to proved that it really existed. Ik bezocht de 79ste editie van het Filmfestival. Tussen de voorstellingen door is het leuk om het festivalgedruis te observeren, rondom het Palais des Festivals aan de Croisette boulevard. Er wordt druk gefotografeerd. Niet alleen filmsterren worden vastgelegd, maar de rode loper dient ook om met een selfie even aan het alledaagse te ontsnappen. Het verbod om foto’s te nemen op de rode loper wordt lustig weg geklikt.
Op straat wordt gebedeld om filmtickets. Hordes mensen met het papier ‘Coward’ voor hun borst levert onbedoeld een kolderiek beeld op. Dat was voor de zeer gewilde nieuwe film van Lukas Dhondt. Dit aangrijpende liefdesverhaal tegen de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog werd terecht bekroond met de gedeelde prijs voor beste acteur voor beide hoofdrolspelers. Ik sprak festivaldirecteur Wim de Witte van Filmfest Gent en hij gaat proberen Coward als openingsfilm te krijgen.
Ik heb mij verdiept in het diverse filmaanbod. De hoofdcompetitie met nieuw werk van grote regisseurs zoals Cristian Mungiu, hij won met Fjord de Gouden Palm. Paweł Pawlikowski bracht met Fatherland in zwart-wit (net als zijn eerdere films Ida en Cold War) opnieuw de jaren net na de Tweede Wereldoorlog tot leven. Thomas Mann kwam samen met zijn dochter Erika (gespeeld door Sandra Hüller) terug in Duitsland en tijdens hun reis pleegt zoon Klaus zelfmoord. Ik hoorde van collega’s dat ze het graf in Cannes hebben bezocht en daar de filmcrew troffen. Een bijzonder moment van bezinning.
Op de laatste zaterdag wordt traditiegetrouw de hele competitie opnieuw vertoond en tijdens die rerun had ik plotseling tranen in mijn ogen bij Soudain (All of a Sudden). Ryusuke Hamaguchi’s nieuwe film raakte mij diep. Virginie Efira speelt de directeur van een Alzheimer kliniek en worstelt met dagelijkse werkdruk. Ze ontmoet theatermaakster Tao Okamoto en al wandelend en pratend ontstaat een vriendschap. Tao brengt het theater naar de kliniek en langzaam fleuren de patiënten op. Met aandacht voor elkaar, voetmassages, wandelingen. Deze film geeft commentaar op het leven van alledag met veel empathie. Er is een scène waarin Tao, bijna zoals Johan Cruijff de ruit op het middenveld uitlegde, met een stift op een bord het kapitalisme optekent. Het is duizelingwekkend. Ik was heel blij dat deze actrices ook samen de prijs voor beste actrice mochten delen, volledig terecht! Ik probeerde tussen de bedrijven door een beetje een contemplatieve modus te vinden, door met aandacht te wandelen, te kijken, gesprekjes te voeren met mensen: deze film sprak mij enorm aan.
Er zijn naast de hoofdcompetitie vele andere programma’s zoals Un Certain Regard met debuutfilms. Een avontuurlijke selectie! Ik werd omvergeblazen door het Libanees-Palestijnse Yesterday the Eye didn’t Sleep waarin zussen worden uitgehuwelijkt om conflicten te sussen. Ook ontdekte ik hier onder meer de Letse film Ulya van Karliss Viesturs. Hij speelde een beroemde vrouwelijke basketbalster. Ik sprak hem na afloop en hij nodigde me uit bij de Letse crew. Leuk om de energie mee te beleven van een première. We trokken vanwege onze lengte bekijks en werden samen gefotografeerd.
Een hoogtepunt was de 200 minuten durende film Aqui, een boekverfilming van de Jezus-trilogie van Nobelprijswinnaar Coetzee, in zijn aanwezigheid! Na afloop knuffelde hij de regisseur uitbundig en gaf duidelijk zijn goedkeuring. Ik heb die boeken verslonden en was ook onder de indruk. In de Cannes Classics sectie vond ik de Belgische film Meeuwen sterven in de haven uit 1955 een verrassende ontdekking. Een prachtig gerestaureerde Third Man-achtige film noir met Julien Schoenaerts, Matthias’ vader. Ik zag ook twee nieuwe films met actrice Malou Khebizi, zij timmert sinds Diamant Brut flink aan de weg. Ik hoop dat we haar werk spoedig in Nederland kunnen vertonen.
Inmiddels thuis bekijk ik nog eens mijn vele foto’s, van de rode loper, de palmen, mode, jurken en tasjes, de ondergaande zon boven de Côte d’Azur.
